KunstPosted by Martha Hamnache Wed, May 19, 2010 12:33:27Lieve vrienden, kunstenaars en kunstliefhebbers,
Via deze weg willen wij u van harte uitnodigen aanwezig te zijn bij de officiele opening
van Mansolein Mineraux et Galerie d'Art op zaterdag 5 juni 2010 om 15.00 uur.
Mansolein Mineraux et Galerie d'Art bestaat uit een winkel in exclusieve stenen en
mineralen en een Artgalerie.
De opening zal verricht worden door Michel Raison, burgemeester van Luxeuil les Bains.
Tevens zal op ditzelfde tijdstip de vernissage plaats vinden van de eerste expositie van
Art en France kunstenaars. De deelnemende kunstenaars zijn:
Wil Kersten: http://www.art-en-france.nl/wilkersten.html
Frank Rosen: http://www.art-en-france.nl/frankrosen.html
Harry Dam: http://www.art-en-france.nl/harrydam.html
Wij hopen van harte op uw aanwezigheid bij dit voor ons zo bijzondere moment.
Mansolein Mineraux et Galerie d'Art
Frank Polling
Renée van Dam
Martha Hamnache
26 rue Victor Genoux
70300 Luxeuil les Bains
info@art-en-france.eu
KunstPosted by Martha Hamnache Mon, April 05, 2010 16:53:13Pfff, ik weet even niet waar ik moet beginnen, alles gaat zo snel en alles voelt zo goed.
Een paar weken geleden kreeg ik een mailtje van Frank met de mededeling dat hij binnenkort een winkel zou beginnen in edelstenen. In de Haute Saone, zo'n 400 km van Parijs. Hij boodt mij aan het gedeelte van het pand dat hij niet nodig heeft te gebruiken als expositieruimte voor de Art en france kunstenaars. Na een paar dagen die mijn lief en ik bij Frank en zijn familie hebben door gebracht, in hun fantastische gite , hebben we het besluit genomen om de gok te wagen en te verhuizen naar de Haute Saone om daar de galerie te gaan runnen.
Dat gebeurt in een prachtig thermenstadje, Luxeuil les Bains, in een pand uit de 13e eeuw, dat recentelijk helemaal is opgeknapt. Een droom!
De reacties van vrienden, familie, en natuurlijk de kunstenaars zijn zo enthousiast dat ik er werkelijk tranen van in mijn ogen krijg.
De komende weken worden razend druk met het organiseren van de verhuizing, de planning voor de exposities en het organiseren van de opening en eerste vernissage. Maar ik heb er zin in!
KunstPosted by Martha Hamnache Tue, January 12, 2010 10:22:15Art en France kunstenaar Liesbeth LeRoy exposeert van 21 januari t/m 8 maart in Galerie Art de Voir in Parijs. Het betreft een groepsexpositie samen met Patricia Pittet, Olivier Schneider en Fanny Fanoye. Het adres van de galerie is 9, rue Mirbel in het 5e arr. van Parijs.
KunstPosted by Martha Hamnache Fri, January 01, 2010 12:44:14Vorige week heb ik samen met een andere Parijsgek en onze mannen de helft van de Arago route gelopen. Philip Freriks heeft er een boek over geschreven en met dat boek in de hand zijn we aan de route begonnen. De hele week was het al perfect weer, maar toen we afgelopen dinsdag wakker werden, kwam het natuurlijk met bakken uit de hemel. Voor de grap riep Nikita nog; "ach als we uit de RER stappen bij de Cité Universitaire schijnt de zon. En jawel, die scheen en bleef schijnen. En het was een zeer fraaie wandeling, langs zelfs voor mij nog onbekende stukjes Parijs. Een absolute aanrader! We hebben genoten van ons geliefde Parijs, van elkaar, we hebben lekker bij gepraat, koffie gedronken op het terras en genoten van een picknick in de winterzon bij 15 graden. Een perfecte dag! Thnx lieve Nikita en Rico!
"Jan Dibbets (1941) had van de stad Parijs in 1987 de opdracht gekregen om een standbeeld te ontwerpen voor Francois Arago (1786-1853), astronoom, grensverleggend wetenschapper, humanist, politicus en staatshoofd.
Er was ooit een echt standbeeld van Arago. Het dateerde van 1893 en stond op een pleintje langs de naar hem vernoemde boulevard in het 14e arrondissement met zijn gezicht naar de tuinpoort van het Observatoire, de sterrenwacht, dat op een heuveltje staat met de wel zeer toepasselijke naam Le Grand Regard, de wijde blik. Tussen 1942 en het einde van de oorlog overkwam deze Arago hetzelfde als veel andere bronzen beelden in de Franse hoofdstad: hij werd door de Duitsers omgesmolten tot iets dat niet meer te achterhalen is. Zijn sokkel bleef staan en staat er nog altijd (en er is zelfs een bronzen plaatje op aangebracht). Vandaar de roep van een heus Comité Arago met gepensioneerde astronomen en aanverwante wetenschappers om de grote man in zijn oorspronkelijk brons te doen herleven. Maar er was niemand die nog de mal van het oerexemplaar kon vinden.
De afdeling Beeldende Kunst van de gemeente Parijs kreeg een ingeving bij de viering van zijn 200e geboortejaar. Er zou een monument moeten komen dat brak met de traditie van het monumentale standbeeld. Het zou een antwoord moeten verschaffen op de vraag hoe je aan het einde van de 20e eeuw een dergelijk gedenkteken maakt.
Omdat Arago niet alleen astronoom was, maar ook als landmeter een deel van de over Frankrijk en de Middellandse Zee lopende lengtecirkel in kaart had gebracht, nam Jan Dibbets de meridiaan van Parijs als uitgangspunt. Precies op het Parijse deel van de lengtecirkel, dwars door de stad, van zuid naar noord over een hemels brede afstand van 12 kilometer, zouden er 135 bronzen medaillons met de simpele inscriptie ARAGO worden geplaatst. Zomaar in het asfalt, op straat, in parken, op stoepen of onder de poort van een onverwachte doorgang.
Jan Dibbets ging uit van het lege voetstuk aan Boulevard Arago als centrum van de hommage. De sokkel stond namelijk al precies op de meridiaan. Vanaf daar plaatste hij de medaillons naar het zuiden en noorden. De Parijzenaars zouden zich na enige tijd wel beginnen af te vragen wat de betekenis van die bronzen rondjes kon zijn, schreef de kunstenaar in zijn presentatie: 'Dan worden ze zich bewust van de denkbeeldige lengtecirkel en ten slotte -althans de meest nieuwsgierigen onder hen- van de geestelijke erfenis die Francois Arago hun nagelaten heeft.' In 1968 heb ik een lijstje gemaakt van denkbeeldige lijnen die ik ooit wilde afbakenen. Dit is de 1e keer dat het me lukt,' zei Dibbets.
Wanneer denkbeeldige lijnen gemarkeerd worden, ontstaat de wat vreemde, dwingende behoefte om deze sporen te volgen. Het leven van een beroemde artiest fascineert, net als het nareizen van een expeditie, het nalopen van een uit andere tijden daterend reisverslag of het volgen van de route langs een voormalige frontlijn. Misschien willen we onszelf verrassen, ons zonder al te veel risico een avontuur gunnen, willen we griezelen in het spookhuis van de geschiedenis, willen we ons spiegelen aan de emoties van hen die de route van hun gevoel volgden.
'Hoe mathematischer een punt of een lijn, hoe groter het verlangen om erop te gaan staan.'
Denk niet dat Dibbets' ontwerp een beetje met de Franse slag werd uitgevoerd, om het maar eens stereotyp uit te drukken. Verreweg het grootste deel van de kosten ging naar de geometrische dienst van Parijs, naar de landmeters. Elke plek werd tot op de millimeter nauwkeurig berekend. Arago zou het precisiewerk met trots hebben gadegeslagen. Men kwam er bij deze gelegenheid achter dat het uit 1806 daterende richtpunt aan de zuidkant van Parijs, de zogenoemde Mire du Sud, 40 meter uit het lood stond. Dibbets kunstwerk bleek ook toegepaste wetenschap te zijn. Het traject is een kunstwerk, een monument dat bestaat uit 135 bronzen plaatjes, die zo discreet in het Parijse macadam zijn gevoegd dat het zoeken is naar een speld in een hooiberg. Zo wilde de ontwerper, de Nederlandse kunstenaar Jan Dibbets, dat: een monument dat passanten hoogstens 'en passant' ontdekken, waardoor het uiteindelijk een intrigerende obsessie wordt. "De meridiaan biedt in elk geval voldoende dramatische stof om het oeuvre van Shakespeare te evenaren en is in die zin op zichzelf al een 'lieu de mémoire'.
Het Louvre, dat door de meridiaan precies doormidden gesneden wordt, levert al heel veel op. De historie van het gebouw, van z'n debuut als fort tot aan de industriële wereldtop van 1989, loopt al 1000 jaar parallel met de Franse geschiedenis. Sterker nog, het gebouw is zelf vaak de Franse geschiedenis of in elk geval de plaats, je zou bijna zeggen de ruimte, waar die zich afspeelt.
Het is een verkenningstocht langs een onvoorspelbare en daardoor welhaast geheimzinnige route. Voor het gevoel kloppen de rechte lijn van de lengtecirkel en het grillige stratenplan zelden met elkaar. Het lijken wel koorddansers op de meridiaan boven de voornaamste symbolen van de Franse natie. Via gebouwen en plekken die een zo belangrijke rol spelen in het collectieve geheugen dat historici er recentelijk een nieuwe omschrijving voor hebben bedacht: 'lieux de mémoire', plaatsen van herinnering."
(Uit: Philip Freriks, Het spoor van de monumentale meridiaan, A.W.Bruna Uitgevers B.V. Utrecht, 1997)
Vriendin Nikita heeft eerder een verslag geschreven van haar zoektocht naar de bronzen plaatjes, dat je hier kunt lezen.
De tweede helft van de route moet ik nog gaan lopen. Dus daar van volgt een volgende keer verslag.
KunstPosted by Martha Hamnache Fri, December 04, 2009 15:44:48Al dertig jaar kom ik op hetzelfde plekje in de Ardeche. "En famille". Het is een tweede thuis voor mij, mijn ouders en mijn broer en zijn gezin. Ging ik vroeger het liefst in het hoogseizoen om maar niets van de fun te missen, tegenwoordig ga ik het liefst in het voorjaar als er niemand is. Als er nog geen toeristen zijn. Omdat ik geen rijbewijs heb, reis ik er per TGV en bus naar toe en doe ter plekke alles te voet, of kleine stukjes op de fiets. En omdat in het vroege voorjaar alles nog dicht is, moet ik eerst een paar kilometer fietsen voor een behoorlijke espresso. En als , inmiddels, echte Parisienne, heb ik er daar een paar per dag van nodig. Hoe denk je anders dat wij zo gestresst door het leven kunnen gaan? Onze korte lontjes worden zo kort gehouden door middel van een dagelijkse inname van hoge doses cafeine.
Maar goed, de Ardeche dus. Twee jaar geleden maakte ik er een randonnée, een lange wandeling door de heuvels, in de buurt van het wonderschone dorpje Labeaume. Dit dorpje is half uitgehouwen in de rotsen en veel foto's van deze omgeving doen dienst als achtergrondfoto's op de Art en France website.
En tijdens die wandeling trof ik ineens, in the middle of nowhere een aantal kunstwerken aan. Je hebt het over geitenpaadjes waar je over loopt, een weggetje is er niet eens. En dan is de verrassing des te groter als je ineens zoveel moois tegenkomt. Het zijn dingen die je dag kleuren. Iedere keer als ik de foto's terug zie is er weer de verrassing. En vandaag wil ik die foto's met je delen.
Wie o wie heeft er de moeite genomen om hier, waar je alleen te voet kunt komen, zulke fraaie dingen achter te laten? Is het misschien de persoon die ook de omheining van zijn huis en terrein zo mooi heeft aangekleed?
Ik zal er wel nooit achterkomen. Fijn weekend. Geniet!
